Доўга тлумачыліся, але штраф пакінулі.

Кіраўніцтва гродзенскага ДАІ напісала да аштрафаванага веласіпедыста цэлы мемарандум, аднак пакінула прызначаны штраф у сіле.

Параіўшыся з абласным (а можа і адпаведным рэспубліканскім) начальствам дзяржаўтаінспекцыя пакінула ў сіле штраф, накладзены на веласіпедыста Ігара Лапеху за рух па праезджай частцы пры наяўнасці тратуара. У лісце за подпісам начальніка ДАІ УУС Гродзенскага аблвыканкама А.М. Лянца напісана, што ДАІ літаральна трактуе нормы правілаў і просіць усіх веласіпедыстаў ездзіць па абочыне. Тым не аптымістычна сцвярджаецца, што «Госавтоинспекция приветствует увеличение количества велосипедистов на дорогах (тратуарах, узбочынах – рэд.) страны… Свои действия ГАИ направляет именно на увеличение количества велосипедистов».

Афіцэр ДАІ пакрыўджана канстатуе:«Движение велосипедиста по проезжей части при наличии тротуара – это прежде всего желание снять с себя ответсвенность за обеспечение безопасности движения пешеходов». Аб тым жа, што дзеянні ДАІ тлумачацца акурат жаданнем зняць з сябе адказнасць за бяспеку веласіпедыстаў, няма ні слова.

Цікава аднак яшчэ і тое, што па-сутнасці незаконнасць гэтага рашэння разумее большасць і самых міліцыянераў. Тлумачачы сутнасць справы карэспандэнту «Вячэрняга Гродна» Максіму Чыркову інспектар аддзялення агітацыі і прапаганды ДАІ УУС Гродзенскага аблывыканкама Валерый Юдзін літаральна сказаў наступнае: Мы не стараемся вытеснить кого-либо с дорог на тротуары. Если велосипедист соблюдает правила, показывая повороты, уважая всех участников движения, то, думаю, он сможет объяснить инспектору свое решение выбрать тот или иной режим движения. Гэта значыць, што калі веласіпедыст выконвае правілы, то можа выбіраць рэжым руху для сябе, у тым ліку ехаць па тратуары ці па дарозе. Аднак словы таварыша Юдзіна хаця і не разыходзіліся з логікай, але ўступілі ў ракавую супярэчнасць з прынцыпам нашай бюракратыі – ніколі не адмяняць раней прынятых рашэнняў, асабліва што тычыцца прызнання свайго ўласнага глупства. Нават калі ты можаш прадстаўніку ўлады ўсё патлумачыць, нават калі ты зусім дарослы і выконваеш усе правілы – звальвай з дарогі. Логіка такога рашэння вельмі простая: ДАІ элементарна хоча аблегчыць сабе існаванне, выціснуўшы веласіпедыстаў з дарогі, няхай нават і коштам пешаходаў. Бо любое здарэнне, якое адбылося без удзелу механізаванага сродка транспарту (напрыклад веласіпедыст збівае пешахода і ламае яму што-небудзь) да ліку дарожна-транспартных здарэнняў не адносіцца, а значыць ДАІ не датычыць. А вось той факт, што пешаход на тратуары выконвае адносна веласіпедыста такую самую ролю, як веласіпедыст адносна аўтамабіля на дарозе, мала каго цікавіць. Мы ад праблемы пазбавіліся, усё класна.

І. Лапеха збіраецца звяртацца ў вышэйстаячыя судовыя інстанцыі.

P.S. Вось толькі цікава кудою будуць дабірацца да Аўгустоўскага канала замежныя турысты, што возьмуць на пракат новенькія ровары ў Цэнтры турызма і спорта. Ні ў горадзе ні ў яго ваколіцах няма нават намёкаў на веласіпедныя дарожкі.

Заява веласіпедыста да кіраўніцтва ворганаў ДАІ Гродзенскай вобласці.

Зварот аштрафаванага інспектарам ДАІ Ігара Лапехі з патрабаваннем адмяніць рашэнне аб накладанні на яго штрафа.

Начальнику УГАИ Гродненского облисполкома
Лапехо Игоря Григорьевича

заявление.

13 июля 2009 года инспектором Гордейчуком Игорем Михайловичем на меня был составлен протокол за номером ГРБ 0115780 о нарушении пункта 148 ПДД Республики Беларусь, в дефиниции нарушения написано «управлял велосипедом по проезжей части, при наличии рядом тротуара».

Я не считаю себя виновным в нарушении пункта 148 ПДД Республики Беларусь и прошу отменить решение Гордейчука Игоря Михайловича в отношении моих действий на дороге.

Внимательно изучив пункт 148 и другие статьи ПДД, я убеждён, что инспектор неправильно толкует закон, регламентирующий поведение велосипедистов на дороге.

Закон явно даёт право выбора пути движения велосипедисту, руководствуясь соображениями безопасности и просто возможности движения по той или иной трассе.

В системе автомобиль – велосипед, именно велосипед является более уязвимым звеном, и, естественно, велосипедист выберет скорее движение по тротуару, чем по проезжей части, но только в том случае, когда нет пешеходов, и покрытие удовлетворяет скоростным и амортизационным стандартам велосипеда.

Закон ясно даёт право при невозможности движения и при возрастании опасности наезда велосипедом на пешехода, выбирать самому велосипедисту движение по проезжей части.

Значительно легче было бы просто заплатить штраф или даже получить просто предупреждение, признав на месте вину, но я стал дальше добиваться справедливости, потому что считаю, что подобные инциденты, это не политика ведомства, а только не правильные действия отдельных его представителей, которые создают очень большие проблемы в масштабах всей страны:

- самое важное, не правильная трактовка закона, что приводит к правовому нигилизму и без того распространённому в нашем государстве,

- если забрать у велосипедистов выбор и выгнать их на тротуары, то такие действия приведут только к повышению травматизма пешеходов и снижению числа велосипедистов, тротуар - это место непредсказуемое где пешеход хозяин и может двигаться куда захочет, тротуар это место с резкими бордюрами где не разовьешь рабочей скорости и поломаешь велосипед, такой вариант мягко говоря не рационален, посмотрите на международный опыт – везде тротуар, это последнее место, где может ехать велосипед,

- сокращение количества велосипедов на дорогах, никак не вяжется с политикой нашего государства направленной на здоровый образ жизни, экологизацию общества, развитие туризма, и подрывает международный авторитет Беларуси, как спортивной державы, особенно в период проведения чемпионата по велоспорту.

Ещё раз прошу отменить незаконное решение Гордейчука Игоря Михайловича и провести с личным составом управления занятие по разъяснению пункта 148 ПДД.

15.07.09. /Лапехо И. Г./

Спадзяемся, за прыкладам грамадскага актывіста пойдуць многія гарадзенскія веласіпедысты, якіх выгналі з гарадскіх вуліцаў і пачынуць масава звяртацца да гарадскіх улад з патрабаваннем адмены незаконна накладзеных спагнанняў. У сваю чаргу сам Іганр Лапеха ў тым выпадку, калі кіраўніцтва ДАІ пакіне ў сіле рашэнне інспектара Гардзейчука, плануе звяртацца ў судовыя інстанцыі аж да зварота ў Канстытуцыйны суд і адміністрацыю прэзідэнта РБ.

Паляванне на… веласіпедыстаў

Гарадскія ўлады пачалі выганяць з гарадскіх вуліцаў веласіпедыстаў, прымушаючы іх ездзіць па тратуарах, дзе няма веласіпедных дарожак, а бардзюрыны маюць вышыню да 30-40 см.

Правілы дарожнага руху дакладна канстатуюць, што веласіпедыст павінен рухацца па дарозе на адлегласці 1 м. ад края дарогі, або ехаць па ўзбочыне пры яе наяўнасці. Раней (і гэтая зусім нармальная сітуацыя існавала дзесяцігоддзямі) пад словам «ўзбочына» разумеўся ўскраек дарогі па-за межамі горада, а ніяк не гарадскі тратуар. У горадзе кожны веласіпедыст сам для сябе выбіраў меру рызыкі ці рухацца яму па праезджай частцы (пры наяўнасці фараў, катафотаў, флікераў і іншых неабходных элементаў) ці ехаць па тратуары. Літаральна цягам апошняга тыдня гарадская міліцыя папярэдзіла ці аштрафавала на суму да паловы базавай велічыні некалькі дзесяткаў веласіпедыстаў. Галоўная падстава – рух па праезджай частцы пры наяўнасці тратуара.

Падобная ідыёцкая без перавелічэння матывацыя «парушэнняў» мала таго, што незаконная (міліцыянты проста пачалі па-новаму трактаваць пункт 148 правілаў дарожнага руху) дык яшчэ і далёка не бясспрэчная. У Гродне абсалютна адсутнічаюць дарожкі для веласіпедыстаў, няма адпаведнай разметкі на тратуарах (у адрозненне хоць бы ад суседніх польскіх ці літоўскіх гарадоў, дзе пабудаваныя дзесяткі кіламетраў веласіпедных дарог), а пешаходы зусім не прывучаныя правільна паводзіць сябе, калі бачаць веласіпедыста і часта кідаюцца проста на яго.

Улады, аднак, трактуюць па-свойму – галоўны бажок гарадскога кіраўніцтва – аўтамабіль і той, хто ў ім сядзіць. Пераўтварыўшы горад у глабальную транспартную развязку (і бадай што так і не вырашыўшы ніводнай важнай транспартнай праблемы) улады ў гэтым годзе ўжо не маюць грошай на будаўніцтва дарогаў, дык пачалі ганяцца за веласіпедыстамі. І гэта на фоне міжнароднага чэмпіяната па веласпорце, пастаяннага шызафрэнічнага крыку пра пераўтварэнне Беларусі ў «спартыўную дзяржаву», барацьбе за экалогію і развіццё альтэрнатыўных спосабаў паліва і транспарту. У Нямеччыне, Францыі ці Нідэрландах сотні тысяч людзей самага рознага ўзросту дабіраюцца да працы веласіпедам. Там няма праблемы ўбачыць джэнтльмена ў дзелавым касцюме, які едзе ў свой офіс, павесіўшы кейс на ручку ровара. Такая мода паступова прыходзіць і да нашых суседзяў. У нас усё наадварот. Шмат пустазвонных фразаў і нуль рэальных дзеянняў. Нуль дарожак для веласіпедыстаў, нуль установак для прымацавання веласіпедаў (ну не нуль, тры ці чатыры на ўвесь горад), нуль ініцыятывы з боку ўлады ў прапагандзе як мага большага пашырэння кола веласіпедыстаў-аматараў. Спосаб навядзення парадку ў нас адзін – паліцэйскія рэпрэсіі (у дадзеным выпадку праз забіранне ровараў, штрафы, папярэджанні, запужванні). Што ж, добра, застаецца толькі пажадаць падобнай актыўнасці нашым уладам у барацьбе са, скажам, паўсюдным «буханнем» на вуліцах. А можа распіванне паўтарачак піваса на Савецкай плошчы – гэта, насамрэч, новы від спорта, які Рэспубліка Беларусь прапануе зрабіць алімпійскім?